Ik ben altijd op zoek naar mooie ingrediënten uit de natuur die echt iets voor de huid kunnen betekenen. Dat doe ik tijdens mijn reizen door Afrika, Zuid-Amerika of Azië, maar ook gewoon thuis, achter mijn laptop, terwijl ik de laatste nieuwtjes en studies bijhoud. Twee onderzoeken uit Thailand trokken afgelopen maand mijn aandacht, naar de schil van de mangosteen en de bladeren van de magentaplant. Deze twee natural beauties zitten vol bijzondere stofjes voor je huid.
Heb je weleens een mangosteen (of mangistan) gegeten? Ze zien er bijzonder uit, deze dieppaarse tropische vruchten uit Azië met hun groene kroontje. Niet voor niets worden ze de koningin van de vruchten genoemd. Mangosteen is rijk aan antioxidanten (xanthonen), en vooral aan de stof α-mangostine.
Meestal geniet je vooral van het sappige witte vruchtvlees, dat een beetje smaakt als een lychee. De dikke, paarse schil verdwijnt vervolgens vaak in de prullenbak, terwijl juist daarin de hoogste concentratie van deze bioactieve stoffen zit.
Thaise onderzoekers namen daarom een extract uit die schil onder de loep en testten dit op menselijke huidcellen in het lab. Ze ontdekten dat hun extract vrije radicalen kan wegvangen, een deel van het schadelijke uv A-licht absorbeert en de huidcellen helpt beschermen. De cellen lieten ook minder tekenen van veroudering zien: enzymen die collageen afbreken werden afgeremd, terwijl de aanmaak van nieuw collageen juist werd gestimuleerd.
Fascinerend toch, dat dit fruitafval de huid zou kunnen ondersteunen om langer stevig en veerkrachtig te blijven?
De andere studie uit Thailand werd gedaan met de magentaplant (Peristrophe bivalvis). Deze plant wordt in Zuidoost-Azië in de traditionele geneeskunde al eeuwenlang gebruikt tegen uiteenlopende klachten, van koorts, hoest en ontstekingen tot wondjes en huidproblemen. Soms worden de bladeren uitwendig gebruikt in de vorm van pleisters of papjes. Ook wordt de plant verwerkt in thee of aftreksels die worden gedronken. Daarnaast is de magentaplant in de Aziatische keuken populair: het paarse sap van de bladeren wordt gebruikt voor het kleuren van bijvoorbeeld dumplings of kleefrijstcakejes.
Onderzoekers brachten deze oude, traditionele kennis vervolgens naar hun cosmetic science-lab om te onderzoeken wat nu eigenlijk het effect is op de huidconditie. Om ervoor te zorgen dat het extract ook daadwerkelijk in de huid kon komen, verwerkten ze het in moderne nano-emulsies. Het resultaat: het extract blijkt een krachtig antioxidant dat huidcellen kan helpen beschermen tegen schadelijke invloeden en processen die veroudering versnellen.
Ook dit onderzoek werd trouwens op geïsoleerde huidcellen in het lab gedaan, en nog niet op mensen. Toch laat dit voor mij zien hoe oude wijsheid en moderne wetenschap elkaar misschien zouden kunnen versterken op het gebied van huidverzorging. Het blijft bijzonder om te zien hoeveel verborgen schatten de natuur nog heeft: er zijn heel wat krachtige antioxidanten.
Misschien vraag je je af: als deze planten zulke krachtige stoffen bevatten, krijg je die voordelen dan ook binnen als je ze drinkt of eet? Voor mangosteen is dit in kleine studies weleens bekeken met een warmwaterextract van de schil. De onderzoekers zagen na drie maanden verbeteringen in huidelasticiteit en -hydratatie, en minder ophoping van AGE’s (suikerverouderingsproducten) in de huid. Ook in een andere studie werd verbetering gezien van de hoeveelheid huidvocht. Maar hierbij ging het dus specifiek om een speciaal schilextract (in een supplementvorm), niet om inname van de vrucht zelf.
Bij sap of drankjes met mangosteen ligt het anders. Wat goed is om te weten: de bioactieve stoffen (xanthonen) uit mangosteen-sap worden bij mensen wel opgenomen, maar de biologische beschikbaarheid is beperkt en hangt af van de formulering. Dat betekent dat je lichaam de stoffen kán binnenkrijgen, maar het zegt nog niet veel over eventuele zichtbare huidverbetering door het sap of de thee. In onderzoeken die huidvoordelen lieten zien, werd gewerkt met speciaal bereide extracten; gewone thee of kruidendrankjes kunnen in sterkte behoorlijk variëren.
En hoe zit het met magentaplant in voeding? De bladeren en het paarse sap worden in Zuidoost-Azië wel als kleurstof in eten of als drankje gebruikt (soms zelfs als thee of kombucha). Maar er is geen modern klinisch bewijs dat de magentaplant directe huidverbetering geeft. De wetenschap richt zich nu vooral op toepassing in huidverzorgingsproducten.
Natuurlijk blijft een goede zonnebescherming naast een gezonde leefstijl het krachtigste ‘middel’ tegen huidveroudering en huidschade. Maar het idee dat de natuur ons nog extra steun kan bieden, maakt de zoektocht naar goede ingrediënten des te leuker. Deze twee voorbeelden uit Azië laten zien dat er nog zoveel te leren valt.
